Lange weg voor erkenning

Aanvankelijk was het niet de bedoeling zelf een bedrijf te beginnen maar de uitvinding  door anderen te laten maken en verkopen. Daarom stapte Ton Willemsen naar het Ministerie van Economische Zaken in Den Haag. Dit Ministerie gaf TNO opdracht het nieuwe materiaal te testen en gaf Willemsen een lijstje met bedrijven die mogelijk geïnteresseerd waren. Uiteindelijk bleek geen van de bedrijven bereid de productie op zich te nemen. Een van de bedrijven beweerde zelfs dat het concept niet kon werken en de anderen zagen er tegenop zich te begeven op een voor hen volkomen nieuwe en vreemde markt, de markt voor isolatiematerialen.

TNO kwam met een voor velen verrassende uitslag. Het nieuwe materiaal werkte wel en zelfs zeer goed. Gesteund door dit resultaat besloot de uitvinder zelf de zaak ter hand te nemen. Aanvankelijk zag het toenmalige ministerie van VROM  niet veel in de uitvinding. Aan een dergelijke goed isolerende vloerisolatie zou geen behoefte bestaan, een vloerbedekking als vloerisolatie ruimschoots voldoende. Warme lucht stijgt immers op, dus waarom zouden we dan de vloer gaan isoleren? Vloerisolatie maakt bovendien de vloer niet warmer zo was de wetenschappelijke overtuiging op dat moment. In voorlichting van de Rijksoverheid werd zelfs gesteld dat vloerisolatie niet helpt tegen koude voeten.

De discussie met de overheidsinstanties over het comfort aspect kon pas worden beslecht nadat TONZON een stenen vloer met plavuizen voor de helft had geïsoleerd. De heren deskundigen werden uitgedaagd met blote voeten over de vloer te lopen. Voelden ze geen verschil dan hadden ze gelijk en hoefden ze de voorlichting niet te aan te passen. Voelden ze wel verschil dan had TONZON gelijk en moest de voorlichting worden aangepast. De voorlichting werd aangepast. Sindsdien heeft vloerisolatie wel invloed op de temperatuur van de vloer en vermindert daarmee de kans op het krijgen van koude voeten. Helaas is het veel te lage besparingsgetal tot aan de dag van vandaag niet aangepast.